Continu gebroken nachten, overal poep en braaksel: Mieke wil nooit meer een kat

"Gisteren was het weer zo ver. Ik werkte thuis en zat in een belangrijke call met collega's, toen mijn kat Molly keihard begon te mauwen. Niet een lief miauwtje, maar een diep, bijna grommend gebrul op standje misthoorn. Verbaasd vroegen mijn collega’s waar die herrie vandaan kwam, waarop ik beschaamd toegaf dat het mijn bejaarde kat was. Zij moesten erom gniffelen, maar mij is het lachen inmiddels wel vergaan. Had ik maar nooit katten in huis genomen."

"Vijftien jaar geleden waren mijn vriend Roel en ik net in ons eerste huis getrokken. Na een tijdje vond ik het wat leeg in huis, ik wilde graag voor iets zorgen. Achteraf had ik toen misschien al rammelende eierstokken, maar voor een kind was ik nog niet klaar. Roel en ik besloten een katje te nemen. Een collega had toevallig net een nestje kittens gekregen, daar mochten we komen kijken."

Echt géén dierenhater

"Meteen werd ik verliefd op een zwarte kitten met een wit vlekje naast zijn neusje. Hij was al gevaccineerd en ontwormd en mocht meteen met ons mee naar huis. Hartstikke gezellig vonden we het. We speelden met Floppie – zo noemden we hem – en hij sliep heerlijk spinnend op ons voeteneind. Ik weet nog dat ik hem een dag kwijt was toen ik hem per ongeluk in onze sokkenlade had opgesloten waar hij de hele dag heeft geslapen, en totaal in paniek was omdat ik hem zo miste. 

Want nee, ik ben echt geen dierenhater, integendeel zelfs. Na een half jaar namen we er nog een kitten bij, een grijs bolletje dat we Molly noemden. Dat leek ons namelijk leuk voor Floppie, een speelkameraadje erbij. Grote fout, want katten zijn solistische dieren die zich prima alleen vermaken. Al vanaf de eerste dag vlogen de katten elkaar in de haren, letterlijk. Ze bliezen en mepten naar elkaar, vaak wilden ze niet eens in dezelfde kamer zijn. Dan liep de een demonstratief weg als de ander binnenkwam. So much voor leuke speelmaatjes."

"Toen Floppie en Molly ouder werden, begroeven ze de strijdbijl. Vrienden zijn het nooit geworden, maar ze duldden elkaar. Helaas werden ze wel steeds lastiger op andere gebieden. Zo had Floppie de gewoonte om overal in huis te poepen en te plassen. En dat had niets met de kattenbakken te maken. We hadden er meerdere in huis staan en ze waren brandschoon."

Poep op het kussen 

"Een keer scheet Floppie midden op het hoofdkussen van Roel, echt walgelijk. Ook legde hij een keer een vieze drol in de slipper van Roel, die daar met z’n blote voet inschoof. Te ranzig voor woorden. 

Een keer hing er een gore lucht in de badkamer. Maar waar ik ook keek, er was niets te vinden. Tot ik de badmat verplaatste en een krakend geluid hoorde. Wat bleek: Floppie had ónder de mat gekakt, die door de vloerverwarming was vastgekoekt aan de tegels. Ik ging bijna over mijn nek toen ik het moest schoonmaken. Ook sprong hij vaak in de wieg of box van onze dochter die we inmiddels hadden gekregen. Kon ik alles weer verschonen vanwege de kattenharen."

"Daarnaast poepte Floppie vaak beneden in de woonkamer. Het vervelende aan kattenuitwerpselen is dat er een of ander zuur in zit dat in de houten vloer trekt. Ik weet nog goed dat wij een keer terugkwamen van een weekendje weg en bij thuiskomst overal drollen en plasjes aantroffen. Floppie had de kattenbakken genegeerd en was losgegaan in de woonkamer. Ik kreeg de vloer niet schoongemaakt, hoe hard ik ook boende. Nu nog zie ik overal zwarte vlekken op de houten planken hierdoor. Echt heel zonde."

Ernstig ziek

"Meerdere keren gingen we met Floppie naar de dierenarts vanwege zijn diarree. Daar kwam niets noemenswaardigs uit, maar het kostte ons een godsvermogen allemaal. Pas toen Floppie in korte tijd afviel en nog maar de helft woog als voorheen, werden we serieus genomen. 

We kregen te horen dat Floppie waarschijnlijk ernstig ziek was en veel pijn had. Een week later hebben we hem laten inslapen. Dat was vreselijk verdrietig, want los van zijn incontinentie was het een lief beestje."

"Floppie is twee jaar geleden overleden en sindsdien is Molly onhandelbaar. Ze mauwt als een malle, vaak op de gekste plekken en onhandigste momenten. Soms doet ze dit 's nachts, dan krijg ik bijna een hartverzakking. Inmiddels slaap ik met oordoppen in zodat ik dat gejank minder meekrijg, anders heb ik continu gebroken nachten. Om gek van te worden."

Berg braaksel

"Roel heeft er heel veel stress van, hij zegt weleens dat hij er bijna overspannen van raakt. Naast het mauwen kotst Molly ook geregeld kattenbrokken of haarballen uit. Ook dat gaat gepaard met een hoop lawaai. 

Laatst had ik me lekker gedoucht, aangekleed en schone sokken aangedaan, toen ik in zo’n berg braaksel stapte. Mijn hele dag was meteen verpest."

"Voordat iedereen mij een afschuwelijk persoon vindt: ik doe mijn kat heus geen kwaad en ik hou zeker wel van dieren. Maar achteraf ben ik toch geen kattenmens, moet ik eerlijk bekennen. 

Sinds drie jaar hebben we een hond, Balu, op wie ik dol ben. Het grote verschil met katten is dat een hond écht je maatje is, je allerbeste vriend. Ik moet zo vaak lachen om Balu, en als ik in zijn ogen kijk, dan smelt ik. Dus ik ben zeker geen onmens, wil ik maar zeggen. Maar stiekem kijk ik er toch een beetje naar uit als we straks geen kat meer in huis hebben. Ik begin er nooit meer aan."

Wegens privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Klik hier voor meer Lifestyle