Ulla wil nooit meer bevriend zijn met een man: 'Er zijn altijd bijbedoelingen'

"Ik geloof niet dat het kan, een oprechte vriendschap tussen een man en een vrouw. Althans: mij lukt dat niet. Blijkbaar maak ik iets los bij mannen waardoor ze emotioneel verslaafd aan mij raken. Er zit geen rem op bij die mannen. 

Eerlijk gezegd vind ik vriendschappen tussen mannen en vrouwen best raar. Ik denk dat er altijd bijbedoelingen zijn, dat een van de twee – meestal de man – hoopt op meer."

"Het begon al op de middelbare school, toen ik bevriend raakte met Fabian. Hij was een vriend van Mark, met wie ik destijds al verkering had. Fabian gaf mij gitaarles. Op een avond bleef hij plakken, ook nadat Mark naar huis ging. Ik wist niet wat ik ermee aan moest, het gaf mij een ongemakkelijk gevoel. Toen Mark hem daar later op aansprak, kregen zij ruzie."

'Krijg ik geen kus?'

"Gelukkig nam Fabian daarna wel afstand van mij. Later, in mijn examenjaar, kreeg ik bijles in de exacte vakken van een klasgenoot. We gingen leuk met elkaar om, tot hij op de dag van mijn examenuitslag langskwam en vroeg: 'Krijg ik geen kus?' Heel vervelend vond ik dat, alsof hij dacht: voor wat, hoort wat. Ik ging aan mezelf twijfelen. Zond ik verkeerde signalen uit? Hij wist dat ik 'bezet' was, dan doe je dat toch niet?"

"Acht jaar geleden kochten Mark en ik ons huidige huis. De overbuurman was een oudere man die net zijn vrouw was verloren. Ik vroeg hem een keer hoe het met hem ging. Het leek erop dat niemand anders zich om hem bekommerde en dat vond ik zielig. Vanaf dat moment maakten we vaker een praatje, ook dronken we soms koffie samen. Ik vond het gezellig, zo’n fijn contact in de buurt. Hij was zeker dertig jaar ouder dan ik, dus ik zag er niets kwaads in."

Iets té dankbaar

"We hadden goede gesprekken, ook over zijn zoon met wie hij geen contact meer had. Daar was hij verbitterd over, en ik moedigde hem aan om toch de eerste stap te zetten en toenadering te zoeken tot zijn zoon. Dat deed hij en hun band werd hersteld. De buurman was mij dankbaar. 

Iets té dankbaar, want vanaf dat moment liet hij mij niet meer met rust. Hij liep opvallend vaak langs ons huis, stuurde berichtjes en omdat hij mijn wandelroute met de hond kende, wachtte hij me vaak op. Hij kwam veel te veel in mijn persoonlijke ruimte. Ik vond het gek, het gaf mij een naar en benauwend gevoel. 

Ik sprak de buurman erop aan en zei dat ik wilde dat hij mij voortaan met rust liet. Zulke goede vrienden waren we immers niet. 'Ik denk dat het verliefdheid is', antwoordde hij. Ik zag hem altijd als een zielige, oude man, maar eigenlijk was hij heel creepy. Het hield pas op toen Mark tegen hem zei dat hij moest oprotten."

"Ik had hiervan moeten leren dat ik eerder een grens moet trekken. Helaas stapte ik later opnieuw in dezelfde valkuil. Op het schoolplein leerde ik Frank kennen, zijn zoon raakte bevriend met onze zoon. Frank was gescheiden en had geen groot vangnet of sociaal leven. Ik leefde met hem mee. 

Langzaam ontstond er een vriendschap. We hadden dezelfde humor, ik moest altijd erg lachen om de grappige memes die hij stuurde. Ook had hij dezelfde muzieksmaak als ik – al kwam ik er later achter dat dit helemaal niet zo was, hij verzon gewoon raakvlakken."

Nul aanstalten maken om te gaan 

"Frank kwam geregeld bij Mark en mij over de vloer. In het begin vooral als zijn zoon bij ons gespeeld had, later ook in de weekenden als zijn kind bij zijn moeder was. 

We hadden soms een spelletjesavond met hem, iets wat Frank steeds vaker wilde afdwingen. Hij bleef op de bank zitten, ook als Mark al naar boven was en ik ook zei dat ik naar bed wilde. Dan maakte hij nul aanstalten om te gaan, pas wanneer ik opstond en de lampen uitdeed, ging hij met tegenzin weg. Als ik op het schoolplein met een andere vader kletste, werd hij narrig en jaloers."

"Toen Mark en ik een weekendje op een camping hadden geboekt, bleef Frank maar vissen wanneer en waar dat precies was. Hij smeekte praktisch om mee te mogen. Zogenaamd omdat dit leuk was voor onze zoons. Ik voelde me voor het blok gezet en durfde niet te weigeren. Maar dat was dus precies zijn tactiek: extreem ongemakkelijke situaties creëren, zodat ik over mijn grenzen ging."

Geghost

"Ik piekerde hier veel over en lag er echt wakker van. Ik voelde me klem zitten, alsof ik geen beschikking meer had over mijn eigen tijd. Steeds vaker verzon ik smoezen om Frank niet over de vloer te krijgen. Mijn redding kwam toen onze zoon naar de middelbare school ging en zijn vriendschap met de zoon van Frank verwaterde. Hierdoor zag ik Frank ook steeds minder, op zijn appjes en telefoontjes reageerde ik niet meer. Niet netjes, maar ik heb hem dus geghost. 

Wat begon als een leuk contact, werd obsessief en claimerig gedrag. Ik vermoed dat Frank gevoelens voor mij had. Niet dat ik nou zo onweerstaanbaar ben, maar blijkbaar raakte ik iets bij hem. Het was een enorme opluchting toen ik van hem af was."

"Nooit meer wil ik bevriend zijn met een man. In mijn vriendschappen met andere vrouwen spelen dit soort problemen totaal niet. Ik wil eerlijkheid, betrokkenheid en dat de ander mijn grenzen aanvoelt en respecteert. Blijkbaar kunnen kerels dat niet. Dus ik begin er niet meer aan. 

Naar mijn mening is de basis van zo’n vriendschap niet eerlijk, het begint vaak onder valse voorwendselen. Zogenaamd platonisch, maar stiekem is er stille hoop op een relatie. Ik hou voortaan mijn kring klein. Mannen komen er niet meer in."

De namen in dit artikel zijn wegens privacyredenen gefingeerd. 

Klik hier voor meer Lifestyle