Femmy durfde jarenlang niet uit eten te gaan: 'Keer op keer wilde ik wegvluchten'

"Het stomme is: ik had juist hartstikke zin in de avond. Samen met drie vriendinnen vierde ik het afstuderen van een van hen, nu tien jaar geleden. We gingen naar een Mexicaans restaurant waar ik nog niet eerder was geweest. 

Meteen toen ik er binnenkwam vond ik het een drukke, lawaaierige tent. Kon ik de tijd maar terugdraaien, want door wat er daarna gebeurde, heb ik jarenlang niet meer uiteten gedurfd."

"Mijn vriendinnen en ik kregen een tafeltje helemaal achterin. Het was er warm, de Mexicaanse muziek stond hard en door het geroezemoes kon ik mijn vriendinnen amper verstaan. Ik bestelde fajitas met kip. Na een half uurtje kwam onze bestelling eraan. 

Toen ik de sissende plaat met eten voor me kreeg, werd ik op slag misselijk. Ik nam een paar happen, maar voelde me draaierig en mijn oren suisden. Bloedheet had ik het, alsof er een bal lava vanuit mijn tenen omhoog kroop. Ik wilde maar één ding: weg daar, naar buiten."

Wankelend naar buiten

"Mijn vriendinnen zagen dat het niet goed ging met mij. Wankelend liep ik naar de uitgang, ondersteund door een vriendin. Eenmaal in de frisse buitenlucht werd ik weer wat rustiger. Mijn misselijkheid zakte, maar mijn eetlust was verdwenen. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel. 

Het etentje was voor mij verpest. Naar mijn afgestudeerde vriendin voelde ik me vreselijk schuldig, maar ik heb snel mijn tas en jas binnen gepakt en ben naar huis gegaan."

"Nu weet ik dat dit mijn eerste, fikse paniekaanval was. Het had op iedere andere plek kunnen gebeuren, maar onbewust heb ik die avond de link gelegd met eten en restaurants. Niet lang erna kreeg ik hetzelfde nare, misselijke gevoel tijdens de lunch in de bedrijfskantine. Het leek alsof mijn keel op slot ging, het broodje dat ik at veranderde in mijn mond in een klont rubber die ik onmogelijk doorgeslikt kreeg. 

Vanaf dat moment at ik liever achter mijn bureau of ik ging buiten een rondje lopen met een boterham in de hand. Ik schaamde me voor mijn eetpaniek, dus naar collega’s toe verzon ik smoesjes. Dat ik het te druk had en dus achter mijn scherm at, of dat ik meer moest bewegen en daarom de benen ging strekken tijdens de lunch."

Gedoemde etentjes

"Een paar keer probeerde ik weer uiteten te gaan, maar altijd ging het mis. Het was een selffulfilling prophecy: van te voren maakte ik me al zo onwijs druk, dat ik vol spanning zo'n restaurant binnenliep. Dan was het natuurlijk gedoemd te mislukken. Keer op keer werd ik misselijk en wilde ik wegvluchten."

"Thuis was er niets aan de hand, en buiten ook niet. Ik kon dus wel op een terrasje iets eten. Maar zodra ik een vol restaurant binnenliep, ging het mis. Ik ging etentjes vermijden. Dat had natuurlijk gevolgen voor mijn sociale leven. 

Zo ging ik geregeld met mijn zus all-you-can-eatsushi eten in de stad. Dat durfde ik niet meer. Ik maakte een keer zelf thuis sushi voor haar – met als verklaring dat ik het wat zuiniger aan moest doen met geld die maand – maar dat kon ik niet eindeloos volhouden. 

Uiteindelijk vertelde ik haar dus eerlijk dat ik bang was om tijdens het eten een paniekaanval te krijgen. Mijn zus reageerde lief en begripvol, maar toch hielp haar steun niet om mijn angst weg te nemen."

Met de rokers mee naar buiten

"Eén keer kon ik er echt niet onderuit. Mijn ouders waren 30 jaar getrouwd en vierden dit met een etentje in een Franse bistro met onze familie. Een voorgerecht en dessert sloeg ik over, onder het mom van 'zware lunch gehad', zodat ik me alleen op het hoofdgerecht hoefde te concentreren. 

Met hangen en wurgen worstelde ik me door de avond. Hoewel ik niet rook, ging ik die avond veel met de rokers naar buiten. Om bij te kletsen, riep ik. Maar ik had het vooral nodig om op adem te komen."

"Overigens bleef mijn eetangst niet beperkt tot restaurants, het was overal waar ik binnen at, het benauwd was en niet zomaar weg kon. Etentjes bij vrienden thuis sloeg ik dus ook af. Maar een zomerse picknick of barbecue was weer geen probleem. 

Soms werd ik gek van mezelf. Waarom deed ik nou zo raar? Ik, de Bourgondiër die juist dol was op dinertjes. Ik werd boos op mezelf als ik weer een uitnodiging afsloeg, dan voelde ik me een lafaard die iedereen teleurstelde."

Grote hobby van liefde: uiteten gaan

"Zeker zeven jaar lang heb ik mijn leven deels laten bepalen door die angst. De grote omslag kwam zo’n drie jaar geleden, toen ik Bram leerde kennen. We kregen een relatie en al gauw bleek dat hij één grote hobby had: uiteten gaan. 

Na een paar keer een smoesje te hebben verzonnen, besefte ik dat dit niet houdbaar was. Ik moest met de billen bloot. Net als mijn zus reageerde ook Bram heel lief. Niet afwijzend of veroordelend. Ik besefte dat de meest kritische stem die van mezelf was."

"Samen met Bram stelde ik een soort stappenplan op. We begonnen met een vroege lunch in een tentje waar ik voorheen vaker kwam. Bekend terrein voelde prettiger voor mij. Expres koos ik een tijdstip waarop het nog rustig was, en een tafeltje aan het raam bij de deur. Op die manier had ik een makkelijke 'vluchtroute', voor als ik weer klachten zou krijgen. 

Ik was bang dat ik een hard broodje niet weg kon krijgen en bestelde een yoghurtbowl. Bram zat naast me, sprak me bemoedigend toe en kletste veel zodat ik afleiding had. Ik kon het bijna niet geloven, maar het ging goed. Opgelucht stond ik weer buiten."

Positieve ervaringen

"Hierna heb ik het weer verder opgebouwd. Dat ging heus niet altijd meteen goed, een paar keer hebben we alsnog eerder afgerekend omdat ik paniek voelde en weg wilde. Maar langzaam ging het beter. Door steeds meer positieve ervaringen op te doen, kwam het vertrouwen terug."

"Bram bleef mijn houvast. De eerste keer uiteten zonder hem vond ik doodeng, maar het lukte. Ook omdat ik eerlijk was over mijn angst tegen de vriendin met wie ik had afgesproken. Dat nam de druk weg, ik wist dat zij het begreep en dat ik zonder problemen weg kon gaan.

Therapie heb ik niet gevolgd, wel had ik veel aan de ademhalingsoefeningen die ik bij yoga had geleerd. Diep inademen en goed uitademen hielpen mij om rustig te blijven."

Weekendje Parijs

"Ik ben zó ontzettend blij dat ik dit overwonnen heb. En ik blijf er alert op dat de angst niet terugkomt, want ik wil me nooit meer zo laten beperken. 

Binnenkort gaan Bram en ik een lang weekend naar Parijs. Zorgvuldig heb ik de leukste restaurantjes voor ons uitgekozen. Ik kijk er nu al naar uit."

De namen in dit artikel zijn wegens privacyredenen gefingeerd.

Klik hier voor meer Lifestyle