Isa werd door hevige slaapproblemen bang voor de nacht: 'Alsof ik levend begraven was'

"Slapeloosheid, en de angst daarvoor, overheerst alles. Je gezin, gezondheid, geluk, energie en zelfbeeld. Al die nachten die ik wakker lag, werd ik overmand door een enorme eenzaamheid. De wereld sliep, maar mij lukte dat niet. En ik wilde niemand hiermee lastigvallen. Woelend in bed, alleen in het donker, voelde het alsof ik levend begraven was."

"Begin 2022 las ik in de krant een interview met een man die altijd al slecht sliep. Dit liep bij hem zo uit de hand, dat hij uiteindelijk nog maar een paar minuten per nacht sliep. Dit verhaal gaf mij een rotgevoel, het raakte blijkbaar een angst aan. Een irreële angst, want ik ben altijd een goede slaper geweest. Het interview maakte indruk op me. Dit wil je echt niet meemaken, dacht ik."

Niet erkend op het werk

"Destijds zat ik zelf al een tijdje niet lekker in mijn vel. Ik had het zwaar op mijn werk, waar ik me niet erkend voelde. Ik was net coördinator geworden en had veel verantwoordelijkheid, maar zat een schaal te laag en werd dus niet naar behoren betaald. 

Mijn nieuwe werkzaamheden lagen mij niet. Ik was vooral druk met Excelsheets en begrotingen, in plaats van creatief bezig zijn. Achteraf zie ik in dat een burn-out al langer op de loer lag, maar ik knalde maar door."

"Een paar weken nadat ik dat artikel had gelezen, ging ik met mijn man en dochter op vakantie naar Noorwegen. Onze laatste nacht in Noorwegen deed ik geen oog dicht omdat onze dochter steeds bij ons in bed wilde. Dat gaf mij stress, want de volgende ochtend moesten wij heel vroeg op om de boot te halen. 

De nacht erop sliepen we in Denemarken. Zul je zien dat ik nu weer niet kan slapen, dacht ik. Gelukkig sliep ik toen wel goed, maar de nacht daarna waren we in een hotel in Hamburg en ging het weer mis. Ik lag om elf uur in bed maar sliep pas vijf uur later omdat ik veel zweette en last had van hartkloppingen en paniekaanvallen." 

Bang voor de nacht

"Eenmaal thuis bleven de slaapproblemen aanhouden. De hele dag zat ik aan te hikken tegen het moment dat ik weer naar bed moest. Mijn angst versterkte de slaapproblemen. Zie je wel, ik heb hetzelfde als die man in het interview, dacht ik. Zo raakte ik in een neerwaartse spiraal. 

Vanaf dat moment hád ik ook daadwerkelijk een slaapprobleem, zoals ik mezelf had wijsgemaakt. Om mijn man en dochter niet te storen ging ik vaak 's nachts naar beneden. Dan belde ik hyperventilerend met mijn moeder of een vriendin, die mij probeerden te kalmeren. En soms was ik zo moe dat ik wel twaalf uur sliep, maar die wisselvalligheid maakte mij onzeker. Ik werd bang voor de nacht."

"Op mijn werk had ik me volledig ziekgemeld. Omdat ik me al langer niet optimaal voelde, had ik al een afspraak staan met mijn psycholoog. Zij hoorde me aan en concludeerde dat ik een burn-out had. Dat had ik me niet gerealiseerd, ik dacht altijd dat je bij een burn-out heel moe en futloos bent. Later las ik dat het continu aanstaan en je niet kunnen ontspannen, ook typische kenmerken zijn."

Mislukkeling 

"Een dieptepunt was dat ik met mijn gezin aan tafel zat en helemaal niets voelde. Ik was compleet leeg vanbinnen, dat gevoel vond ik zo eng. Ook weet ik nog dat ik een keer 's nachts in een hoekje op de grond zat, radeloos van de slapeloosheid. Vanaf een helicopterview zag ik mezelf zo zitten en kapot gaan. 

Ik moest heel erg huilen en voelde me een mislukkeling. Als moeder schoot ik tekort, vond ik. De slapeloosheid vergrootte alles uit, zo werd ik ineens bang dat er melding gedaan zou worden bij Veilig Thuis en dat mijn dochter uit huis zou worden geplaatst. Ik vreesde dat het nooit meer goed zou komen."

"Alles greep ik aan om beter te worden. Ik kreeg lichaamsgerichte therapie, slaapcoaching en cognitieve therapie. Ook deed ik aan yoga en meditatie. Van mijn slaapcoach leerde ik een vast en normaal ritme aan te houden. Dus niet al om acht uur naar bed gaan als mijn dochter ging slapen, maar ook niet tot tien uur in bed blijven liggen als ik pas laat sliep. Dit gaf mij houvast, want inmiddels durfde ik niet meer te vertrouwen op de signalen van mijn lichaam."

Bang voor verslaving aan slaappillen

"Gelukkig ben ik nooit aan de slaappillen gegaan, ik was bang daaraan verslaafd te raken. Ik had vooral veel steun aan mijn man en moeder, die rustig bleven herhalen dat het écht goed zou komen. 

Wat mij ook hielp, was mezelf overgeven aan de situatie. Ik moest rust nemen en accepteren dat er geen quick fix was, al zette ik er tien therapeuten op. Vanaf het moment dat ik de situatie omarmde zoals die was, ging het langzaam beter met me. Na een jaar was ik weer volledig aan het werk."

"Het was ronduit een rottijd, ik heb echt diep gezeten. Maar ik heb er ook van geleerd. Mijn gezondheid en gezin zijn het belangrijkste, werk komt pas daarna. Ik ben minder gaan werken en teruggegaan naar mijn oude functie, waarin ik veel creatiever kan zijn. En ik ben gaan luisteren naar mijn lichaam. 

Als ik minder goed slaap, is dat een signaal van mijn lichaam dat ik gas moet terugnemen. Dat negeer ik niet meer maar neem ik juist serieus: dan werk ik minder of zeg ik afspraken af. Ik voel mijn grenzen beter aan en ben trouw aan mezelf."

Gestrest van je smartwatch

"Nooit meer wil ik een burn-out hebben met zulke heftige slaapproblemen. Tegen iedereen die zoiets meemaakt, wil ik zeggen: er is licht aan het eind van de tunnel. Ik ben milder naar de nacht gaan kijken. Want de nacht, en donkerte, hoort ook bij het leven. 

Alles is tegenwoordig gericht op maakbaarheid: we móeten acht uur per dag slapen en monitoren dat nauwkeurig met smartwatches, waar we vervolgens gestrest van raken. Terwijl het helemaal niet erg is als je een keertje minder slaapt, dat overleef je wel. Ik ben heel blij dat ik deze nuance nu ervaar."

Om privacyredenen is de naam Isa gefingeerd in dit verhaal.

Klik hier voor meer Lifestyle