Stan Lucas werd aangerand door een vriend, maar stopte dit diep weg: 'Ik werd een einzelgänger'

"Het begon als een gezellige, onschuldige avond. Samen met wat vrienden ging ik op stap in een café in ons dorp. We dronken stevig, zelf had ik zo’n acht biertjes op. Toch ging ik redelijk op tijd naar huis, want de volgende dag had ik het theorie-examen voor mijn rijbewijs. 

Een vriend van mijn voetbalvereniging besloot met mij mee te fietsen. We kwamen bij mij thuis aan en stonden met onze fietsen op een helling, toen mijn vriend ineens begon te klooien. Hij duwde me en pakte me steeds vast. Ik voelde de sfeer omslaan, dit was niet 'gewoon' stoeien."

"Plots werd ik door hem in een stevige houdgreep genomen. Toen trok hij mijn broek omlaag en begon hij mij te betasten. Ik riep dat ik dit niet wilde maar hij stopte niet. Met al mijn kracht sprong ik naar achteren, waardoor we half van de helling vielen. 

Snel rende ik weg naar onze tuin, ik verschool me in de bosjes. Ondertussen zag ik mijn vriend woest naar mij op zoek zijn. Ik schrok van de blik in zijn ogen, vol razernij."

Geen aangifte 

"Toen hij vertrokken was, ging ik snel naar binnen waar ik mijn ouders wakker maakte en mijn verhaal deed. Zij schrokken enorm en belden de politie. In overleg met de agenten besloot ik geen aangifte te doen maar eerst in gesprek te gaan met de dader, om te horen wat hij hierover te zeggen had. 

Ergens hoopte ik dat het allemaal een boze droom was, of dat hij spijt zou betuigen. Maar hij schoof de schuld volledig op mij en nam totaal geen verantwoordelijkheid. Hierdoor ging ik aan mezelf twijfelen. Had ik het me verbeeld of verkeerd opgevat doordat ik alcohol op had?"

"Ik wilde niet dat dit bekend werd, maar natuurlijk ging het als een lopend vuurtje door het dorp. Met een paar vrienden – die ook met hem bevriend waren – sprak ik erover. Maar dat deed ik heel vaag, ik kon niet goed uitleggen wat er was gebeurd. Ik vertelde dat hij mij overmeesterd had, maar het seksueel grensoverschrijdende deel liet ik weg.

Als achttienjarige schaamde ik me daarvoor. Ik was bang om als zwak gezien te worden in onze vriendengroep en op de voetbalclub. Veel vrienden snapten het daardoor niet zo goed en bleven met de dader omgaan. Het voelde voor mij als dubbel verraad: dat een vriend die ik vertrouwde mij zoiets kon aandoen, en dat ik daarna niet werd geloofd."

Einzelgänger

"In de jaren erna woonde ik in het buitenland en begon ik met modellenwerk. De aanranding stopte ik diep weg. Maar natuurlijk had het gevolgen. Ik werd een einzelgänger en had veel wantrouwen naar mensen, vooral mannen. 

Vaak zat ik heel hoog in mijn emoties: ik huilde snel of reageerde juist heel agressief. Als iemand mij een diepere vraag stelde, klapte ik dicht. Ik vond het heel moeilijk om me open te stellen en ik dacht: ik word toch niet geloofd, dan word ik maar een binnenvetter."

"De schaamte overheerste nog altijd. Dat zie je ook bij vrouwelijke slachtoffers van seksueel geweld, maar als man krijg je wellicht nog meer onbegrip. 

Mensen gaan ervan uit dat je je als man wel kunt verdedigen: 'Dat laat je toch niet gebeuren?' Misschien nam ik dat mezelf ook wel kwalijk. Mannen willen een bepaalde rol hebben en als sterk gezien worden. En dus lachte ik maar mee als er in groepsverband grapjes werden gemaakt over het voorval."

Geen oppervlakkige antwoorden

"Vier jaar geleden ging ik in Amsterdam wonen. Ik kreeg een huisgenoot die heel direct was, mij veel persoonlijke vragen stelde en mij niet liet wegkomen met oppervlakkige antwoorden. 

Dat was ik niet gewend, ik kwam uit een meer macho voetbalcultuur. Tijdens die gesprekken blokkeerde ik, uit angst om weer kwetsbaar te zijn. Ook had ik vaak last van depressieve gevoelens."

"Intussen had ik een relatie gekregen met mijn huidige vriendin. Ze wist dat er vroeger 'iets' gebeurd was en dat ik daar last van had. Zij raadde mij aan om EMDR-therapie te doen. Hierbij worden traumatische gebeurtenissen teruggehaald en op een andere manier opgeslagen in je brein. 

Na iedere sessie was ik gesloopt. Alles wat ik had weggedrukt kwam weer naar boven. Maar door deze therapie realiseerde ik me ook dat die aanranding écht was gebeurd."

Niets verbeeld

"Dat besef gaf me rust: zie je nou wel dat ik me niets verbeeld had. Het gaf me ook meer mildheid naar mijn vrienden. Ik realiseerde me dat ze mij niet bewust in de steek hadden gelaten. Doordat ik de gebeurtenis zelf ook had afgezwakt, zagen zij de ernst er niet van in. Dat kon ik hen niet verwijten."

"Drie jaar geleden ben ik in therapie gegaan, sindsdien ben ik een ander mens. Ik ben veel rustiger en doordat ik open ben, is mijn relatie verbeterd en heb ik betere gesprekken met mijn vrienden. Nooit meer zal ik zwijgen en dingen opkroppen."

Praat met je maat

"Met mijn platform op social media geef ik openheid over mijn ervaringen en moedig ik anderen aan om ook te spreken over trauma, mentale problemen en andere worstelingen. Eigenlijk probeer ik een beetje een grote broer te zijn. De jongere generatie praat makkelijker over hun emoties, maar nog steeds bestaat het beeld dat mannen zwak zijn als ze depressief of verdrietig zijn. Deels komt dat door opvoeding: meisjes leren het te zeggen als ze iets moeilijk of pijnlijk vinden, jongens moeten 'sterk' zijn. 

Het zou mooi zijn als jongens weten dat ze hun gevoelens mogen delen. Praat met je maat, is mijn advies. Ik hoop te kunnen bijdragen aan die verandering."